زندگی

- به درونت بيشتر از همه چيز بينديش.افكارت را متمركز كن و از بي نظمي پرهيز نما.

- به بديهاي اطراف نگاه نكن.فقط و فقط زيبايي ها را ببين.

- زيبا ترين لباسانت را بر تن كن.

- طبيعت را آنچنان كه هست به تماشا بنشين ، نه آنچنان كه مي خواهي.

- تفريح كن.بگزار از اين همه هياهوي جمعيت كمي دور شوي

- كارهاي عجيب انجام بده.از شماتت اطرافين نترس.آنهايي كه اسير تقيداتند هميشه اين چنين ميگويند

- هرگاه ديوانه اي ديدي خودت را به او نزديك كن.بسيار از او خواهي آموخت.ديوانگان مظهرآزاديند .اجتماع در آنان كمتر تأثير دارد.

- به موسيقي گوش بده.غذاي روح توست. 

- و عاشق شو ، خودت را به معشوقت بسپار،آزاد و رها،همچون قاصدكي كه از چنگ بوته رها شده .

                                                                                           

                                                                        و از هيچ چيز نترس

هر آن كه مرا آفريده ،بيايد و جوابي بدهد.چه كنم؟

بمانم؟بروم؟فراموشش كنم؟به دستش بياورم؟چه؟

تا كجا مي خواهي اين چنين به بازيم گيري؟

تا كِي چنين سرگردانم مي خواهي؟

تا آخر عمرم براي تو كافيست؟

نمي خواهم كه بگويم اشكال از توست.نه.ولي چرا

اينچنين با خود درگيرم نموده اي.

چرا اينچنين سرگردانم مي خواهي؟

مي خواهي به تو باز گردم؟مگر رفته ام؟

مگر بي تو هم ميتوان بودن را تجربه كرد؟

هستن بي جوهر را كه از ازل مجالي نيست.

مقصد را زماني ميتوان متصور بود كه مبدعي باشد.

تصور، بدونه مصداق كه نمي شود.

هر چه سعي ميكنم جايگاهم را در اين (كون ومكان)پيدا

كنم ،جايي را نمي يابم . من هيچم .نيستم تا فرمانت رسد كه :باش

ولي بودنم را به خود واگذاشته اي

اين ،آن قراردادي نبود كه با هم بستيم.

من امانت تو را بر زمين به دست گرفتم.هماني كه كوه ها از به دوش كشيدنش سر باز زدند.و تو بهشت را بر فاتحان حلال كردي.ولي من كه نبودم.آدم بود و تو.

من كه بهشت را طلب نكردم.

 پس رهایم نکن

هستي نمايش خانه ايست . افسانه است و رويا. آنچه در آن وجود دارد جمله از لباس حقيقت آري هستند.

و ما بازيگراي هستيم كه ايفاي اين رول كوچك يا بزرگ وارد اين نمايشخانه شده ايم.

اصولاً آنچه در ما زندگي ناميده مي شود،به صورت رويا و تخيل در آمده.وآنچه كه حقيقت مي پنداريم

نابود گشته است.

گر چه حقيقت بازيچه اي بيش نيست،اما آنچه بازيچه است هستي نيست.ما و همهي موجودات بيگناهي كه غير عمد وارد اين گودال شده ايم،همگي از سرن.شت و آينده و احتمالاً از گزشته هم بي خبريم.آينده را نا معلوم و مجهول مي دانيمو از دوران تولد خود كاملاً بي اطلاعيم.همه ي ما موجودات نادانيم، و تنها امتيازي كه ساير موجودات بر ما دارند،بيشتر ناداني آنهاست و ما بخاطر فهم ودانشي كه داريم از ساير حيوانات بيشتر رنج مي بريم و به نسبت كمتر عمر مي كنيم.

گرچه زندگي مسخره است و ما دلقكهاي اين مسخره گاه... اما ، همچنان كه بازيكنان يك تاتر هر چند كه فقير و بي چيز باشند،ناچار هنگامي كه روي صحنه امدند شخصيت تازه و مجهولي پيدا مي كنند.ما نيز هنگامي كه پا به عرصه ي اجتماع مي گزاريمو هياهو و آمال مردم گوشمان را پر مي كند،ناچار تغير حالت مي دهيم و به صورت كمدين واقعي در مي آييم.آنگاه رول هاي مختلف و لا قيدانه و بدونه اراده بازي مي كنيمتا بزرگتر ها،

كساني كه گردانندۀ صحنۀ اجتماع هستند شاد و مسرور به ما و سرنوشتمان بخندند.

                                  

            

                                                             مقدمۀ رمان پر (توماس هاردی)

چون نيست ز

چون نيست ز هر چه هست فرياد به دست

چون هست به هر چه هست نقصان و شكست

انگار كه هر چه هست در عالم نيست

پندار كه هر چه نيست،در عالم هست

(خيام)

بار الها!اين همه زمين و آسمان هاي بي در و پيكر ساكت بي درك چه سود؟

اين همه آدمهاي جور وا جور و همه يك جور و ناجور بيخودي چه فايده؟

كه براي هدايتشان 124 هزار پيغمبر بفرستي و همه را شكنجه كنند و بكشند

 و به حرف هيچ كدامشان هم گوش ندهند و هفتاد فرستاده ي عزيز و گراميت

 را به فاصله ي صبح كاذب تا صبح صادق به قتل برسانند و بعد هم بروند پشت

 پاچال دكانشان راحت بنشينند و مشغول كثافتكاري شان؟

باز قيامت و ترازو وبهشت و جهنم و آن همه گرفتاري ها آخر فايده ي اين زمين

 و آسمان هاي گله گشاد و اين همه ادم هاي گله گشاد تر چيست؟

((يك زمين و آسمان مختصر،چهار تا آدم حسابي))

                                                                                       مرحوم آ شيخ جعفر شوشتري

آنان كه بيدارند جهان مشتركي دارند ولي آنان كه خوابند هر كدام به جهان اختصاصي خود رو مي كنند.

                                                                                                           

                                                                                                                             هراكليتوس