به جای دو کلمة خشک و خالی
لابد برای شما هم پيش اومده که به دوستی تلفن بزنيد و از اون طرف سيم ،پيام گير
يا پاسخگوی اتوماتيک ،بعد از اينکه کمی براتون موزيک پَخش کرد،با صدای يک خانوم
مهربان يا صدای دوستتون ،به شما اطلاع بدِه که کسی نيست و بايد بعداً تماس بگيريد.
حالا افراد با ذوقی هستَن که اين پيام خشک و خالی رو با ذوق و استعدادِ جالِبِشون تَنازانِه
به مُخاطب اطلاع بِدَن.
دوستی اينجوری گُفته بود:
شرمنده از آنم که نباشم به سرايم تا با تو سلامي و عليکی بنمای
گر لطف کنی نمره و پيغام گذاری پاسخ دهم ای دوست به محضي که بيايم
ولی کار به همين جا ختم نِميشه.جالب اينجاس که از شعرای قديم هم يه همچين خوش
ذوقی هايي به جا مونده.مثلاً:
حافظ:
رفته ام بيرون من از کاشانة خود، غم مخور
تا مگر بينم رخ جانانة خود، غم مخور
بشنوی پاسخ ز حافظ گر که بگذاری پيام
آن زمان کو باز گردد خانةخود، غم مخور
سعدی:
از آواي دل انگيز تو مستم
نباشم خانه و شرمنده هستم
به پيغام تو خواهم گفت پاسخ
فلک گر فرستی دادی به دستم
خيام:
اين چرخ فلک عمر مرا داد به باد ممنون تو ام که کرده ای از ما ياد
رفتم سر کوچه منزل کوزه فروش آيم چو به خانه،پاسخت خواهم داد
فردوسی:
نمی باشم امروز اندر سرای که رسم ادب را بيارم به جای
به پيغامت ای دوست گويم جواب چو فردا بر آيد بلند آفتاب
مولانا:
بهر سماع از خانه ام ،رفتم برون، رقصان شوم
شوری بر انگيزم به پا،خندان شوم، شادان شوم
بر گو به من پيغام خود، هم نمره و هم نام خود
فردا تو را پاسخ دهم،جان تورا قربان شوم