درد و داق دل

این چیزی رو که الان میگم "اصلا دلیلی بر این نیس که دیگه سعی نکنیم به دیگران خوبی کنیم.

واقعا شور رو شعفی بالا تر از کمک" و دوست داشتن دیگران نیس.

این یه قانون طبیعیه.

دنبال دلیل خاصی هم نباشین.

شاید تنها دلیلش این باشه که وقتی خیلی کسی رو عزیز کنین " نا خواسته عزتمون پیش اون شخص کم میشه.

این نظر منه" شاید هم دلایل دیگه ای داشته باشه.

کسانی که ما را میرنجانند عزیزانی هستندکه همیشه

کوشیده ایم از ما نرنجند

 راستش همین الان یه دلیل دیگه هم به فکرم رسید.

میدونین چرا ؟

آخه آدم که از یه قریبه که دلگیر نمیشه!

این همون عزیزای ما هستن که از فکر و حرف نا خوشایندشون در مورد خودمون دلگیر میشیم.

من از یه قریبه انتظاری ندارم.

ولی وقتی مورد مثلا توهین بهترین دوستم قرار میگیرم"اون موقس که دلم می خواد زمین دهن باز کنه و ...

آه...

 بگزریم