و اینک

این منم

 

روزی از دیوانه ای فرزانه همچون خودم شنیدم که می فرمود:

به هر آن چیزی بیاندیش٬که به مُخیله ی هیچ عاقلی راه نیابد.

که دیوانگی را معبریست به عالم درون٬که هیچ منطقی را به آن راه نیست.

پس به قول حاج شیخ معتاد الدین ناظری:

مستانه شو

دیوانه شو

مستانه مستانه مستانه شو...

و الا آخر

 

 

 

دستان خالي يك مرد
همان جيب خالي اوست
پس در هر جيب خالي 2 حكمت است و بر هر حكمتي هزاران لعن و خُسران
كه بر هر كدامشان 2 نفرين واجب٬
يكي بر دولت و ديگري بر اقبال.

((از دست و دهان که برآید   کز عهدهء نانی به درآید))

ولي جاي خالي ضعف درون هم باقيست
كه در اين عالم خاكي،هر جيب خالي از تنبلي هم منشعب است.

و صد البته در عالم دیوانگی٬هر واجبی منحوس و هر مُنکری مستحب.